กลุ่มแรก..พอรู้ว่าตัวเองอ่อนภาษาอังกฤษ..ก็ไม่กล้าติวแล้ว..แค่คิดก็ท้อแล้ว
รอคอยบุญเก่า..รอคอยวาสนา ชาตินี้ก็ไม่มีทางตื่นขึ้นมาเก่งภาษาอังกฤษได้อย่างแน่นอน.. แล้วงานดีๆ เงินเดือนสูงๆจะมีโอกาสได้บ้างมั้ย?

กลุ่มที่สอง..พอรู้ตัวว่าตัวเองอ่อนภาษาอังกฤษ ก็เริ่มตั้งหน้าตั้งตาติว บางวันอาจจะท้อบ้าง แต่ไม่เคยหยุด ถ้าไม่หยุด..นับวันก็จะเก่งขึ้นเรื่อยๆ เพราะเค้าเข้าใจว่าโอกาสดีๆ งานดีๆ ต้องใช้ภาษา ถ้ามานั่งรอให้โอกาสหล่นทับก็คงจะไม่ทันชาตินี้แน่ๆ อนาคตมันสร้างกันได้..ถ้ามีความพยายามพอ..

toeic@home

Khun Sippanon M. คือคนที่อยู่ในกลุ่มที่ 2 นี้ เขารู้ตัวว่าไม่เก่ง แต่เขาสู้ อดทน ทำการบ้านตามที่เมกำหนดในคอร์ส [email protected] ภายใน 2 เดือนก็ได้เป็นเจ้าของคะแนน 550 เหมือนที่ตั้งใจไว้..แม้วันนี้อาจจะยังไม่ถึง 700 แต่ก้าวแรกของเขาที่เป็นคะแนน 555 นั้น เป็นหลักฐานว่าจะมีวันนึงแน่นอนที่เขาสามารถไปถึงจุดนั้นได้ และในตอนนี้ทักษะของเขาก็เป็นที่ยอมรับของบริษัททั่วไปแล้ว..

แล้วคุณละ..อยู่กลุ่มไหน? ถ้าคุณกล้าเผชิญกับสิ่งที่คุณคิดว่า “ยาก” มันมักจะมีรางวัลในตอนสุดท้ายให้คุ้มกับความเหนื่อยนะ

หยุดเสียเวลานั่งติวเอง หยุดเสียเงินมากมายกับคอร์สที่ไม่ได้ผล..ลองเรียนในคอร์ส [email protected] แล้วจะเข้าใจว่าทำไมคนอื่นๆเค้าทำคะแนนโทอิคที่ต้องการได้–อย่างง่ายๆเลย!

ดูรายละเอียดในนี้นะ www.fmcpenglish.com/toeiconline
ปรึกษาแนวทางการติวได้ที่ LINE ID : @fmcpenglish